Wydawnictwo Miejskie Posnania

Książka Istnienie grać. Portret Ewy Wycichowskiej to przekrojowe i wnikliwe podsumowanie artystycznego dorobku ponadprzeciętnie utalentowanej tancerki-primabaleriny, a z czasem przekraczającej kolejne granice i odkrywającej nowe przestrzenie w tańcu współczesnym choreograf, autorki ponad 70 spektakli, realizowanych w Polsce i na świecie. Biografia to także pełna humoru, dygresji i bon motów opowieść „zza kulis”, ukazująca nieznane fakty z życia (scenicznego i całkiem prywatnego) świętującej w tym roku 50-lecie debiutu Profesor.

Wydane w serii Kronik Staropolskich Katalogi biskupów poznańskich to zbiór życiorysów kolejnych hierarchów zarządzających diecezją od X do XVIII wieku. 
Noty poświęcone poszczególnym biskupom traktują o - często bardzo burzliwych - okolicznościach ich wyboru, pochodzeniu, dotychczasowej i dalszej karierze w hierarchii kościelnej; dostarczają informacji na temat pełnionych misji poselskich, fundacji i prac podejmowanych w katedrze, okoliczności śmierci i wystawienia pomnika nagrobnego lub epitafium.

Czytelnik zainteresowany dziejami wojska oraz rozwojem Poznania jako organizmu miejskiego znajdzie w tej książce obraz tutejszego garnizonu okresu międzywojnia, w którym kawaleria odgrywała ważną rolę. Autor, nie unikając kontrowersji, oprócz procesu szkolenia i codzienności żołnierza, opisuje, jak oficerowie traktowali możliwość służby w Poznaniu, czym była ona dla szeregowych nierzadko pochodzących z Kresów Wschodnich, jakie warunki miał koń wojskowy, a także jak wyglądały relacje wojska z mieszkańcami. Książkę wzbogacają archiwalne fotografie i biogramy dowódców poznańskich oddziałów kawalerii.

Lech Poznań. Dwa słowa, za którymi kryją się: sportowa rywalizacja, wielka kibicowska pasja i jeden z najważniejszych wyznaczników poznańskiej oraz wielkopolskiej tożsamości. „Kronika Miasta Poznania” nie mogła wobec tego fenomenu przejść obojętnie. Zwłaszcza w roku obchodów stulecia Kolejorza. W jubileuszowej „Kronice” przeczytamy m.in. o dębieckich korzeniach klubu, jego ludziach, sukcesach i kibicach. Przed kilkunastoma już laty znawca historii Lecha Jan Rędzioch stwierdził: „Prawdziwa miłość do swojej drużyny prowadzi przez poznanie jej dziejów”. Nasza publikacja to poznawanie właśnie umożliwia.

Wiosna, lato – w ich rytmie toczy się życie miasta i jego mieszkańców. Artykuły zebrane w tym tomie „Kroniki Miasta Poznania” opowiadają o wydarzeniach, które odcisnęły piętno na historii Poznania i wpłynęły na jego rzeczywistość, jak Maj 1946, Sierpień 1980. Ale też o tych powtarzalnych, które są charakterystyczne dla jednej z pór roku, jak Kaziuki, dzień wagarowicza, majówki, Noc Muzeów, Poznań Poetów, juwenalia, Jarmark Świętojański, Parada Sobótkowa, festiwal Malta.

Książka napisana lekkim i barwnym stylem, bogato ilustrowana zdjęciami, rysunkami i kopiami materiałów prasowych.

Książka jest kolejną publikacją z serii „Zabytki Poznania”. To pierwsze pełna monografia o kościele św. Floriana. Autorki, Zofia Kurzawa oraz Bolesława Krzyślak, opisują historię parafii i kościoła, który powstał w dużej mierze dzięki zaangażowaniu i pomocy parafian – był pierwszą polską świątynią zbudowaną w zaborze pruskim. Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami Piotra Skórnickiego oraz niepublikowanymi dotąd fotografiami z czasów budowy świątyni.

Charakterystyczna wieża kościoła przy ul. A. Fredry widoczna jest z wielu miejsc poznańskiego śródmieścia. Nie wszyscy jednak wiedzą, że ta katolicka świątynia, wybudowana prawie 150 lat temu i uważana za jedno z najważniejszych dzieł XIX-wiecznego neogotyku, powstała dla parafii ewangelicko-augsburskiej. Kościołowi, jego historii i architekturze, poświęcona jest kolejna monografia z serii „Zabytki Poznania”. Aktualizacji i uzupełnienia tekstu opracowanego przez Bolesławę Krzyślak dokonała Zofia Kurzawa, a jego zrozumienie przez osoby niezwiązane z historią sztuki czy architekturą ułatwią cenne materiały ikonograficzne oraz zdjęcia współczesne Piotra Skórnickiego.

Historię świątyni, która bywa uznawana za najstarszą w Poznaniu na lewym brzegu Warty, próbuje ocalić od zapomnienia Andrzej Kusztelski – dr historii sztuki, twórca kolejnej monografii z serii „Zabytki Poznania”. Autor relacjonuje najważniejsze opisy z wizytacji biskupich, począwszy od pierwszej, z 1611 r.; pokazuje archiwalne zdjęcia oraz cenne materiały z archiwum parafialnego, m.in. projekty architektoniczne. Zdjęcia współczesne Piotra Skórnickiego unaoczniają skalę zmian, jakie zaszły w wyglądzie kościoła, zwłaszcza po ostatniej wojnie, choć absurdalnie to dzisiejszy budynek bardziej niż tużprzedwojenny przypomina ten odbudowany po potopie szwedzkim. Dlaczego – o tym w książce „Kościół św. Marcina w Poznaniu”.

Tłumaczone z języka niemieckiego zapisy seniorów poznańskiej gminy ewangelickiej Świętego Krzyża dotyczą szczególnie burzliwych dla miasta i jego mieszkańców czasów konfederacji barskiej, a zwłaszcza opisują dramatyczne, mało znane losy poznańskich dysydentów. Podobnie jak poprzednie tomy serii, Kroniczka ilustrowana jest archiwaliami, mapami i portretami z epoki oraz opatrzona komentarzem historycznym.

Ósmy tom serii Kroniki Staropolskie to barwna i wartka lektura, znakomita książka dla zainteresowanych historią polityki i obyczajów.formacje dotyczące losów konfederacji barskiej.

W połowie XVII wieku kamienicę rodziny Świdów przy Żydowskiej przejęli karmelici trzewiczkowi z klasztoru przy kościele Bożego Ciała, urządzając tam niewielki kościółek i parę pomieszczeń, w których mieszkało kilku zajmujących się kaplicą zakonników.

Z dala od rytmu klasztornej organizacji, mieli oni czas i sposobność przyglądać się z bliska życiu poznańskiego rynku i słuchać tutejszych plotek. Stąd w prowadzonej w rezydencji kroniczce odnotowano przede wszystkim wiadomości o pożarach, wyborach władz miejskich, wyrokach sądu i egzekucjach, lokalnych skandalach. Znalazły się też nieznane dotąd historykom informacje dotyczące losów konfederacji barskiej.

Publikowany pierwszy tom kronik obejmuje lata 1570-1653. Obszerny łaciński rękopis został przetłumaczony na język polski i opatrzony historycznym komentarzem w formie przypisów.

Relacjonuje dzieje budowy zespołu klasztornego na górze św. Wojciecha, a także dramatyczne momenty z ówczesnego życia miasta - zarazy, pożary, oblężenia, czy - nieposiadające takiego znaczenia historycznego, lecz niemal równie burzliwe - wydarzenia towarzyszące obchodom wielkanocnego dyngusa. Nie brak też anegdot, czasem nieco makabrycznych, które mogłyby stać się inspiracją dla scenariusza filmowego - jak historia młodej szlachcianki, która uciekając przed grożącym jej niebezpieczeństwem, schroniła się w karmelitańskim klasztorze w przebraniu mnicha, czy opowieści o pościgach za rabusiami i złoczyńcami.

Tom zawiera zapiski urzędników z okresu od końca XIV do połowy XVII wieku. Obok "służbowych" notatek i aktów wydawanych przez rajców, pisarze zamieszczali krótkie informacje o ważnych wydarzeniach bieżących. Kronika ta jest więc dziełem ponad 30 autorów, z których najstarszy żył prawie 400 lat wcześniej od najmłodszego i stanowi niezwykłą mozaikę, relacjonując obok wielkich uroczystości czy klęsk także takie wydarzenia, jak to, że w andrzejki 1504 r. przed katedrą szlachcic Gostyński zabił rajcę Macieja, złotnika, który uwiódł mu żonę czy spór między rzeźnikami a radą, z powodu którego na Wielkanoc 1541 r. brak było mięsa i wielu poznaniaków musiało spożywać potrawy wielkopostne.

Tom ukazujący Reformatów powstawał w klasztorze tego zgromadzenia na Śródce. Łaciński w większości rękopis obejmuje historię klasztoru w XVII i XVIII wieku.

Na jego kartach pojawiają się postacie mieszczan i rzemieślników śródeckich (Śródka była wówczas odrębnym od Poznania organizmem, z własną radą i burmistrzem), kawalerów maltańskich z Komandorii, donatorów spośród wielkopolskiej szlachty.

Dramatyczne wrażenie robią ostatnie zapisy, notowane pospiesznie, po polsku, na gorąco relacjonujące anektowanie klasztoru przez Prusaków, a potem urządzenie w kościele lazaretu dla żołnierzy napoleońskich.

Dziś miejsce to jest nieco zapomniane, mało znane ogółowi poznaniaków - w kościele p.w. św. Kazimierza mieści się parafia polsko-katolicka, natomiast w budynku klasztornym - zakład dla głuchoniemych. Może wydanie "Kroniki" zwróci uwagę na ten barokowy zabytek.