Osiem błogosławieństw - ks. Aleksander Woźny

Czytając „Drogi” ks. Aleksandra Woźnego (...) spotykamy człowieka kroczącego drogą świętości, otwartego na działanie łaski Bożej, współpracującego z tą łaską na drodze osobistego uświęcenia, spotykamy księdza – spowiednika i rekolekcjonistę – zatroskanego o zbawienie wieczne swoich penitentów i słuchaczy, spotykamy męża modlitwy i głębokiego życia duchowego, który w całym swoim kapłaństwie kierował się zasadą, że głosić można to tylko, czym się samemu żyje.

Niniejsza książka pozwoli raz jeszcze spojrzeć na wiarę w świetle nauczania ks. Aleksandra Woźnego, kandydata na ołtarze Archidiecezji Poznańskiej. Zaprezentowana publikacja umożliwi dostrzeżenie w nim, człowieka głębokiej wiary, prowadzącego bogate życie duchowe, otwartego na Boże działanie.

Ksiądz Aleksander Woźny to kapłan maryjny. W niniejszym tomiku, ojciec Aleksander analizuje ekshortację „Marialis Cultus” Pawła VI, dotyczącą czci Matki Najświętszej. Czyni to podczas pięciu kolejnych nauk, pokazując jak bardzo należy wgłębiać się w treść dokumentu papieskiego, by go dobrze zrozumieć.

Trzeci tom z serii "Czy warto się starać". Autor wskazuje na Boga jako źródło i cel wszelkiego istnienia, zwłaszcza człowieka, który jest koroną stworzenia. Ów cel człowiek może osiągnąć drogą cnót, a przede wszystkim drogą miłości. Wyd. I.

W książce znajdziemy rzeczowe wskazania jak realizować w codzienności najważniejsze przykazanie miłości Boga i bliźniego. Czystość serca, prostota, uszanowanie wolnej woli drugiego człowieka, zaufanie do ludzi i troska, by wszyscy żyli w pokoju, wyzbycie się obmowy, chęci sądzenia innych, zaprzestanie nadużycia władzy rządzenia – to tematy tych nauk. Ksiądz Aleksander Woźny, kapłan dany na czas, gdy społeczeństwo odwraca się od Boga, z cierpliwością, wytrwale ukazuje, że nie ma innej pewnej drogi niż zaufanie Panu Bogu, pełnienie Jego woli. Uczy, że człowiek wierzący musi być realistą, uczy, jak myśleć, co mówić i jak działać, by swoim postępowaniem, mimo własnej niedoskonałości zwracać uwagę innych na Jedynego Prawodawcę, bo najważniejszy jest Pan Bóg i ratowanie dusz.

Ks. Prałat Aleksander Woźny (1910-1983) jest jedną z osób w poznańskiej Archidiecezji, wobec których toczy się postępowanie o uznanie świętości i wyniesienie na ołtarze. Rozważania – część pierwsza zawiera trzy zbiory nauk głoszonych w Wielkim Poście w parafii pw. św. Jana Kantego w Poznaniu, gdzie ks. Woźny był proboszczem.

Rozważania Dróg Krzyżowych ks. Aleksandra Woźnego charakteryzuje brak płytkiej uczuciowości. Spełniają one wiernie to, o co prosił Chrystus płaczące niewiasty: Nie płaczcie nade Mną, ale nad sobą (Ewangelia św. Łukasza 23, 28). Są to myśli pełne realizmu, konkretu i – żarliwej miłości.

Niech to opracowanie – wszystkim, którzy wezmą je do ręki – pomoże dobrze odprawiać Drogę Krzyżową, a przez to osiągnąć jej owoce: miłość Boga i bliźniego, własne i innych nawrócenie, moc i mądrość płynącą z Krzyża Chrystusa.

Zawierzenie Najświętszej Maryi Pannie stało się dla ks. Woźnego doskonałym wzorem oddania się Bogu przez Nią. Przez wszystkie lata życia, a także w przeżywaniu kapłańskiej duchowości Sługi Bożego, pobożność maryjna była nie tylko mądrością Jego życia, ale też właściwym sposobem do prowadzenia i formowania wiernych. Ks. Aleksander wierzył, że Matka Boża chroni człowieka i bierze za niego odpowiedzialność, stając się Matką dla każdego. Gdy ktoś do Niej idzie, zyskuje pewność, że zawsze idzie prosto do Chrystusa. 

Kapłan wart jest tyle, ile warte jest jego życie eucharystyczne, a przede wszystkim jego Msza Święta. Msza Święta bez miłości – kapłan bezużyteczny; Msza Święta żarliwa – kapłan zdobywający dusze. To są słowa św. Jana Pawła II. Pozytywne przesłanie tych słów możemy w pełni odnieść do życia i nauczania sługi Bożego ks. Aleksandra Woźnego. Kapłaństwo i Eucharystia są niepojętym, wielkim darem, a wielkość tego daru staje coraz bardziej czytelna w życiu świętych kapłanów. Żywym przykładem słów świętego papieża jest sługa Boży ks. Aleksander Woźny. 

Książka zawiera konferencje wygłaszane przez ks. prałata Aleksandra Woźnego, który z niezrównaną znajomością życia wewnętrznego wskazuje możliwość osiągnięcia zadatku szczęścia, jakim jest  życie wieczne - już tu na ziemi, poprzez małą drogę dziecięctwa Bożego. Był człowiekiem autentycznej, żywej wiary. Duchowość swoją opierał na gorliwym naśladowaniu Chrystusa miłosiernego, pokornego i cichego, która dla wielu była wzorem miłości Boga.