Ucieczka od herezji. Katolicki przewodnik po dawnych i współczesnych błędach - bp Athanasius Schneider

Człowiek Boży to głęboka książka bp. Athanasiusa Schneidera o istocie kapłaństwa w czasach duchowego kryzysu. W formie teologiczno-duchowej analizy autor pokazuje, że kapłan należy do Boga i dusz, którym służy – a jego siłą są modlitwa, wierność Kościołowi oraz miłość do Maryi i sakramentów. To inspirująca lektura zarówno dla duchowieństwa, jak i świeckich, którzy pragną lepiej zrozumieć duchową misję kapłana.

Autor dokumentuje, jak abp Annibale Bugnini - zanim został usunięty ze stanowiska przez papieża Pawła VI, jako podejrzany o członkostwo w masonerii - zdołał „zreformować” katolicką Mszę świętą, czyniąc z niej nieustannie ewoluujący obrzęd, który katolicy muszą znosić od 1969 r. Cytując kardynałów i biskupów, a także liberalnych „ekspertów” i protestanckich obserwatorów podczas II Soboru Watykańskiego, autor analizuje dwuznaczności wbudowane przez rewolucjonistów w dokumenty soborowe, które stały się prawdziwymi bombami z opóźnionym zapłonem.

Już za życia nazywano go „Ojcem prawowierności”, po śmierci - „Kolumną Kościoła” (określenie św. Grzegorza z Nazjanzu). Historyk Cornelius Clifford napisał w Encyklopedii katolickiej, że św. Atanazy był „największym głosicielem myśli katolickiej dotyczącej wcielenia Chrystusa, jakiego kiedykolwiek miał Kościół”, a kard. Newman nazwał go „główną - po apostołach - postacią, przez którą święte prawdy chrześcijaństwa zostały przekazane światu”.
Czy istnieją jakieś współczesne odniesienia do kryzysu ariańskiego? Michael Davies pozostawia odpowiedź czytelnikowi…

W niniejszej książce autor analizuje nowy ryt święceń kapłańskich i ukazuje, czym różni się on od poprzedniego, używanego w Kościele obrządku łacińskiego przez wiele stuleci i cieszącego się najwyższym autorytetem. Ta stanowiąca świadectwo erudycji autora i zawierająca obszerną dokumentację książka powinna stać się obowiązkową lekturą wszystkich badających posoborową ewolucję w hierarchicznym Kościele rzymskokatolickim, Kościele Chrystusowym.

Zarówno komunizm, jak i neoliberalizm były ruchami mesjanistycznymi, wykorzystującymi język rozumu i nauki, w istocie jednak napędzała je wiara. Na pozór śmiertelnie sobie wrogie, oba te wyznania nie zgadzały się jedynie co do doktrynalnego szczegółu - czy drogą ludzkości do ostatecznej doskonałości ma być powszechny socjalizm, czy globalny demokratyczny kapitalizm. Podobnie jak marksistowski rewolucyjny socjalizm, globalny wolny rynek wieszczył koniec historii. Jak było do przewidzenia, historia wciąż trwa - bogatsza o kilka kropel krwi.