Duchowość

Sheen o prawdach wiary mówił prosto i obrazowo, łącząc je z zagadnieniami z zakresu psychologii i psychiatrii, filozofii i nauk społecznych. Śledził bieżące wydarzenia (Wielki Kryzys, druga wojna światowa, zimna wojna, żelazna kurtyna) i niezwykle umiejętnie komentował rzeczywistość w świetle Ewangelii. Dążył do rozbudzenia w każdej duszy miłości do Pana, uświadamiając zagubionemu człowiekowi, że ta miłość czeka - wystarczy się otworzyć i ją przyjąć. Wówczas gotowi będziemy stawić czoła największym zagrożeniom, bez trwogi, bo przecież "Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia"(Flp4,13).

Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673–1716), francuski teolog i misjonarz, pozostawił bogaty dorobek pisarski, dzięki któremu poznajemy go jako wybitnego mariologa i orędownika szczególnego nabożeństwa do Matki Bożej. Miłość Mądrości Przedwiecznej ukazuje wagę kultu maryjnego, ale przesuwa akcent ku innemu fundamentalnemu obszarowi rozważań Montforta. To traktat chrystologiczny skupiający się na takich wątkach jak: istota i wcielenie Mądrości Przedwiecznej, jej obecność i działanie w świecie i ludzkim życiu, a wreszcie jej rola zbawcza. Wszystko to stanowi klucz do zrozumienia pełni przekazu Montforta. Nie jest to lektura łatwa, ale wydaje się bezcenna, jeśli szuka się pogłębienia duchowości, wybitnych komentarzy do Biblii i pism ojców Kościoła, a wreszcie lepszego pojęcia tajemnic Trójcy Świętej i Matki Bożej, ze szczególnym uwzględnieniem odkupienia, które dokonuje się za sprawą Chrystusa, wcielonej Mądrości Bożej. Co istotne, dzieło św. Ludwika Marii zawiera też esencjonalną wiedzę praktyczną – czytelne drogowskazy dla każdego, kto pragnie świadomie postępować drogą wiary ku duchowej jedności z Bogiem.

Bardzo trudno mówić o cierpieniu zwłaszcza do ludzi, którzy cierpią. Tylko ten jest wiarygodny w nauczaniu o cierpieniu, kto sam wiele cierpiał i zwycięsko przeszedł przez próbę cierpienia. Takim człowiekiem, kapłanem jest sługa Boży ks. Aleksander Woźny. 
Warto przywołać najpierw dwie myśli o cierpieniu, szczególnie charakterystyczne dla jego duchowości. Pierwsza to rozważanie IV stacji drogi krzyżowej „Dar trudnego życia”: Syn Boży mógł sprawić, żeby Maryja dowiedziała się o Jego Męce i śmierci dopiero po zmartwychwstaniu. 

Prezentowana praca p. R. Tichego stanowi rzetelne, wnikliwe, wzorcowe, odkrywcze i pionierskie studium w zakresie antropologiczno-teologicznej doktryny św. Bernarda z Clairvaux. 

W momencie, w którym sekularyzacja „próbuje wyeliminować Boga z przestrzeni publicznych i zagłuszyć wymowę znaków religijnych, jakie spotykamy na ulicy, w przyrodzie i w muzeach, kiedy nasze kontemplatywne spojrzenie wezwane jest do usunięcia masek rzeczywistości, aby odkryć i odsłonić czynną obecność Boga, o wiele bardziej głęboką i żywą niż skarb wielu świętych ludzi umieszczonych na rogach ulic bądź wielu pomników z kamienia, umieszczonych na fasadach katedr” , święta Teresa, „Matka ludzi duchowych”, mistyczka szóstych Mieszkań, objawia nam z wielką zażyłością i wirtuozerią swą walkę, swą pasję jako kobieta, matka, mistrzyni i założycielka – wszystko to za pośrednictwem swych Listów. Żaden dokument nie wyraża w sposób tak świeży i bezpośredni jak listy, które przedstawiliśmy, Teresy: Teresy „o oczach otwartych” i tego, co przeszła w tym krytycznym okresie dla Reformy. 

Dziesiątki pytań, które młodzi ludzie postawili w rozmowach zamieszczonych w niniejszej publikacji, a także tysiące pytań, które dzieci i młodzież stawiają codziennie swoim rodzicom, księżom, katechetom świeckim, nauczycielom i innym dorosłym, to radosne potwierdzenie tego, że także w XXI wieku większość nastolatków nadal interesuje Bóg, człowiek, chrześcijaństwo i miłość. 

Do rozmowy o sensie milczenia, o konieczności przepojenia ciszą liturgii, o tajemnicy zła i milczącym głosie Boga kardynał Sarah zaprosił dom. Dysmasa de Lassus. W ostatnim rozdziale Mocy milczenia głos zabiera przełożony generalny zakonu kartuzów, który od czterdziestu lat żyje w wielkiej ciszy, z dala od zgiełku świata. Jego świadectwo – pomimo wszelkich dzielących nas różnic – jest bardzo cenne także dla nas, żyjących w samym środku świata. By nie poddać się dyktaturze hałasu i nauczyć się czerpać moc z milczenia.

Przekazujemy do rąk naszych czytelników książkę o. Jerónima Graciána, jednego z pierwszych karmelitów bosych i bliskiego współpracownika św. Teresy od Jezusa. Otwieramy w ten sposób nową serię wydawniczą - KARMELITAŃSKA BIBLIOTEKA MISTYCZNA - w ramach której pragniemy publikować dzieła zarówno ojca Graciána, jak i innych autorów Karmelu Bosego, którzy należą do pierwszego pokolenia po Świętych Rodzicach, Teresie od Jezusa i Janie od Krzyża: m.in. bł. Anny od św. Bartłomieja, Anny od Jezusa, Marii od św. Józefa.

Nieustanna modlitwa jest poszukiwaniem jedności. Nadaje naszemu życiu nadrzędny cel, upraszcza je, integrując nas wewnętrznie. To chyba wydaje się najważniejsze z punktu widzenia czytelnika „ze świata” – kiedy s. Miriam mówi o modlitwie, budzi w nas tęsknotę, wszyscy chcielibyśmy tak żyć, być tak prostym i spoistym… Ale zdajemy sobie sprawę, że krajobraz pustyni daleki jest od sielanki, a prawdziwy pokój jest owocem walki. Dlatego w książeczce znajdziemy rady, jak trwać, milczeć i uciekać, o modlitwie w pokusach i modlitwie przy pracy. Dowiemy się o różnicy między milczeniem duchowym a „milczeniem obrażonym” oraz dlaczego marzenia są „cudzołożeniem z nieprawdą”. Kończymy lekturę z nadzieją, która wypływa ze słów: Nieustanna modlitwa jest możliwa. To niewątpliwie łatwiejsze niż nie modlić się nieustannie!

Mamy nadzieję, że te strony pomogą niejednemu z nas w podjęciu modlitwy w ciszy lub też w powrocie do niej, jeśli ją porzucili, ponieważ dzięki niej – poucza wielka nauczycielka modlitwy – rozumiemy to, co czynimy, otrzymujemy od Pana skruchę za swoje grzechy oraz siłę do powstania.

W obliczu problemów alkoholowych czy innych uzależnień oraz dramatycznych sytuacji w życiu osobistym, małżeńskim czy rodzinnym, stajemy często wobec konieczności podjęcia radykalnych decyzji, w których nikt z ludzi nas nie zastąpi. W takich chwilach doświadczamy własnej bezradności i niepewności. Szukamy pomocy u przyjaciół, specjalistów, kierowników duchowych. Najlepszą dla nas pomocą staje się wtedy modlitwa. To najbardziej niezawodny punkt wyjścia w sytuacji, gdy wszyscy i wszystko zawiodło.

Joanna Bątkiewicz-Brożek, autorka bestsellerowej biografii Jezu, Ty się tym zajmij!, wicepostulatorka procesu beatyfikacyjnego ks. Dolindo Ruotolo, kontynuuje podróż śladami niezwykłego kapłana z Neapolu. Odkrywa pozostawione przez niego dziedzictwo i proroctwa, a także ukazuje jego heroiczną drogę krzyża. Ta porywająca opowieść o skromnym kapłanie z Neapolu będzie dla wielu czytelników ogromnym zaskoczeniem.

Książka Franciszki Roubo to bez wątpienia ciekawa pozycja o charakterze przede wszystkim teologicznym, głównie ze względu na źródło jej inspiracji, którą jest twórczość Jana Pawła II. Autorka podejmuje w niej kwestie i stawia pytania, dotyczące „rodzicielstwa duchowego”, które mają również swoje odzwierciedlenie w pedagogice, psychologii i innych naukach społecznych. W tych dyscyplinach wiele problemów z obszaru antropologii, dotyczących „społecznej natury człowieka”, ale też „niedokończonej natury człowieka”, cały czas wymaga podjęcia. Nie bez powodu mówi się, że „człowiekiem się rodzimy i człowiekiem się stajemy”. Nasza „społeczna i niedokończona natura”, oznacza właśnie szczególną wrażliwość na relacje z innymi osobami, które nazywamy rodzicami, bez których nie możemy się stać samymi sobą. Również w psychologii tak „gorącym tematem” jest psychologiczne rodzicielstwo, a w neurologii podkreśla się znaczenie relacji emocjonalnych dla tworzenia połączeń nerwowych w strukturach korowych. „Rodzicielstwo duchowe”, jako książka i jako problem, jest więc, mówiąc słowami Jana Pawła II, „darem danym, jak też i zadanym” nie tylko osobom duchownym, ale też psychologom, pedagogom, opiekunom, wychowawcom, a przede wszystkim rodzicom.

Po dziś dzień myśli ks. Woźnego inspirują wielu do odkrywania bogactwa­ wiary, życia duchowego oraz do szukania i odnajdywania Boga w otaczającym świecie i do coraz bliższej więzi z Nim. 

Na tej Górze to zwięzłe i mistrzowskie wprowadzenie do modlitwy w tradycji karmelitańskiej. Zgłębia podstawy modlitwy, naturę relacji, proces wchodzenia w ciszę i owoce modlitwy przemieniającej osobę, która się modli, i przynoszącej życie światu. W kilku krótkich rozdziałach ta głęboka książka mówi wszystko. 

Życie ks. Dolindo Ruotolo było naznaczone cierpieniem. Doświadczył skrajnej nędzy, przemocy fizycznej, upokorzenia, choroby, zrujnowania życiowych planów i reputacji. Mimo to w jego tekstach próżno szukać narzekania czy boleści. Wręcz przeciwnie są pełne ufności i pokoju. Widać w nich niezachwianą pewność, że cokolwiek, by się działo, człowiek jest bezpieczny w Bożych rękach. Jak się tego nauczyć?
Książka stanowi garść refleksji niezwykłego kapłana z Neapolu o tym, jak powinniśmy podchodzić do trudności, niepowodzeń, cierpienia, które nas spotykają w życiu. Podążając za jego wskazówkami, możemy odnaleźć ten sam spokój i tę samą pewność wiary.

Niniejszą książkę opracowano na podstawie publikacji wydanych w XIX i pierwszej połowie XX wieku. Z ogromną radością wydajemy te piękne duchowe teksty w nowej formie zebrane w jednej książce, ozdobione pięknymi ilustracjami. Mamy nadzieję, że zawarta w książce nauka przysłuży się do głębszego zrozumienia, docenienia i pokochania Najświętszej Ofiary, jaką złożył za nas Jezus Chrystus na Golgocie, w której my możemy uczestniczyć poprzez udział we Mszy Świętej.

Kim dla Ciebie jest Jezus Chrystus? Ja przyzwyczaiłam się, że Jezus to postać historyczna, temat niedzielnego kazania albo główny bohater kreskówki dla dzieci, którą w święta puszczają w telewizji. No i jeszcze w okolicach grudnia kojarzy mi się z dzidziusiem z kartki bożonarodzeniowej, który mimo mijających lat jakoś o dziwo nie wyrasta z pieluch. Taki Jezus jest dla nas wygodny, bezpieczny, przewidywalny i mający niewiele wspólnego z naszą codziennością. Nikogo nie gorszy, nie szokuje. W oczach świata wiara w takiego Jezusa oraz w zbawienie jest głupstwem, czymś pozbawionym sensu.

Ale co, jeżeli On jest kimś innym niż Jego obraz, który w moim umyśle i sercu stworzyła kultura, telewizja, moje doświadczenia? Co, jeżeli Jezus dziś przyszedłby do mojego kościoła i wcale nie stanąłby na ambonie, ale przyniósłby na przykład kij baseballowy i zaczął wywracać ławki czy krzesła? Taki Jezus byłby dla mnie szokujący. Co prawda w naszych kościołach nie sprzedajemy gołębi, ale chyba wielu z nas musi przyznać, że podczas niedzielnego nabożeństwa więcej w naszych głowach kalkulacji, handlu i przeliczeń niż modlitwy. Jakbym się zachowała, gdyby w niedzielę podszedł do mnie Jezus i bez pardonu wywrócił moje krzesło? Czy dla takiego Jezusa byłoby w ogóle miejsce w moim kościele, w moim życiu, a nawet w wyobraźni?