Resortowe dzieci. Media - Kania Dorota, Targalski Jerzy, Marosz Maciej

Kolejne uderzenie Waldemara Łysiaka w Salon - precyzyjna analiza wszystkich brudnych trików oraz strategicznych metod działania "postępowej elity" globalnej (świat), kontynentalnej (Europa) i rodzimej (Polska), tresującej społeczeństwa wedle szulerskich kanonów "politycznej poprawności". Dowiesz się o sekretnych kulisach tych spraw, które znasz jedynie z grubsza, i o wielu sprawach, których zupełnie nie znasz. Wszystko na jaw - no mercy!

Obecnie istnieje państwo prawników, a nie państwo prawa. „Nadzwyczajna kasta” stoi ponad prawem, przeciwko obywatelom i interesowi publicznemu. Przeprowadzona w książce diagnoza wymiaru sprawiedliwości potwierdza konieczność wprowadzenia gruntownych zmian zasad jego funkcjonowania in wymiany całych składów instytucji prawnych państwa. Wymiar sprawiedliwości, utworzony po wojnie w kontrolowanej przez Sowietów Polsce jako jeden filarów komunistycznej władzy, do dziś nie uległ przemianom. To rękami prawników udaremniono rozliczenie z komunizmem. Przedstawiając funkcjonowanie systemu prawnego III RP, autor nie mógł pominąć najnowszej historii resortu sprawiedliwości, w którym obsada ministerstwa układa się w ciąg agentów bezpieki komunistycznego państwa. Nakreślił również mechanizm kooptacji młodych kadr prawniczych tego porównywalnego z mafijnym systemu.
Podstawowymi źródłami informacji w książce są akta IPN, 6-letnie doświadczenie z setek procesów przed Sądem Najwyższym, sądami niższych instancji czy Trybunałem Konstytucyjnym oraz zbierane przez wiele lat w parlamencie i innych instytucjach państwowych materiały dziennikarskie.

Jak naprawdę zachowują się sławni – znani i lubiani bohaterowie naszych ekranów telewizyjnych? Co robią gdy kamery zostaną już wyłączone? Ta książka to gorzki portret środowiska telewizyjnego. Opowieść o tym, o czym szepczą telewizyjne korytarze. Opowieść o tym, czego nie widać. Telewizja kusi, mami i ogłupia! Jednak wciąż dla niektórych jest wyobrażeniem lepszego świata, w którym wszystko i wszyscy są „bardziej”. Czy aby na pewno?