Maksymilian Kolbe, triumf miłości - Raffaele di Muro

Kim jest tajemniczy przyjaciel Maksymiliana Kolbego? Tomasz P. Terlikowski podąża śladami Sługi Bożego Wenantego Katarzyńca i przekonuje: ten cichutki zakonnik pokaże, jak wielkim jest orędownikiem!

„Nie zapomnę nigdy skromności, jaka tchnęła z całej postaci Wenantego.”

Św. Maksymilian M. Kolbe

Szczególna więź łączyła ks. Dolindo nie tylko z Jezusem, ale również z Maryją, której był ogromnie oddany. Napisał mnóstwo komentarzy i dzieł mariologicznych, układał również modlitwy i hymny na Jej cześć. Komponował też pieśni maryjne i niemal nie rozstawał się z różańcem.

Któż nie słyszał o męczenniku niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz, ojcu Maksymilianie Marii Kolbem, który dobrowolnie oddał życie za współwięźnia? Jest to wiedza niemal powszechna, gorzej z głębszą znajomością obfitującego w niezwykłe zdarzenia życia tego świętego. Był to człowiek o nadzwyczajnej sile wewnętrznej i niezwykle przenikliwym umyśle. Rajmund Kolbe, późniejszy ojciec Maksymilian, pochodził ze starej mazowieckiej rodziny. Ubogiej, ale ufającej bezgranicznie Panu Bogu. Obdarzony wielkimi zdolnościami przyszły męczennik posiadł gruntowne wykształcenie; nauki pobierał w kraju i w Rzymie. Niewiele brakowało, a zostałby wynalazcą – opracował już nawet szkice rakiety kosmicznej! Ostatecznie Niepokalana skierowała go na drogę zakonną, gdzie jego pęd do nowoczesności technicznej oraz geniusz organizacyjny nie tylko bardzo się przydały, ale okazały się wprost opatrznościowe.

Wielkim walorem Wiary i ofiary są unikatowe ilustracje (w sumie 160) dostarczające dodatkowej wiedzy zwłaszcza o epoce, której dotyczy książka.

Myśli i rozważania to zbiór różnorodny: od tekstów stronicowych, przez wyimki z rekolekcji rzymskich, notatki z medytacji, fragmenty konferencji, po wezwania modlitewne i maksymy życia duchowego. Edycję wzbogacają fotografie z zasobów Archiwum w Niepokalanowie, w zamknięciu książki znajduje się kalendarium życia o. Maksymiliana.

O. Kolbe, bezkompromisowy w umiłowaniu Kościoła i oddaniu Maryi, konkretyzuje swoje rozważania w języku dalekim od nadmiaru, skondensowanym, przynależnym „Bożemu gwałtownikowi”.