Listy Jana Pawła II do kapłanów (1979-2005) - Jan Paweł II

Nigdy księża nie będą bardziej przeciążeni niż Apostołowie! Najważniejsza jest wewnętrzna przemiana ludzi, którzy wybrali podążanie za Chrys­tusem. Nie należy obawiać się braku księży, ale pragnąć nadejścia dobrych i świętych kapłanów, ludzi Boga i modlitwy. Przeciwnie, najgorszą rzeczą jest postępowanie księży niewiernych, wciąż niespokojnych, bo nigdy nie poświęcają czasu na trwanie z Bogiem na mo­dlitwie. Dlatego przyszłość kapłaństwa odczytuje się z przykładu świętych. Kapłan to człowiek ukrzyżowany wraz ze swoim Mistrzem. Celebruje Najświętszą Ofiarę nie tylko po to, żeby utrwalić, upamiętnić i uaktualnić ukrzyżowanie, ale również, aby przeżyć swoje własne ukrzy­żowanie i stać się samym Chrystusem. 

Paweł z Tarsu, prześladowca chrześcijan, nawraca się w drodze do Damaszku. Co sprawia, że faryzeusz, człowiek wykształcony w Jerozolimie, przyjmuje chrzest, by ruszyć w podróż, która odmienia losy świata i Kościoła?

Dzieje Pawła z Tarsu są dziełem wielkiego erudyty, który nawet skomplikowane sprawy potrafił przedstawiać w sposób prosty, jasny, zrozumiały.

ks. Roman Bartnicki

Nawet z dzisiejszego punktu widzenia, gdybyśmy wzięli pod uwagę liczbę kilometrów przebytych przez niego w czasie licznych podróży (Syria, Azja Mniejsza, Macedonia, Grecja, Włochy, Hiszpania), czyn apostolski Pawła ujawniłby się nam w rozmiarach niezwykłych. A cóż dopiero, jeśli zważymy, że w starożytności podróże odbywano nieco inaczej niż dzisiaj, że znaczną część drogi w wymienionych krajach odbył Paweł pieszo, z kijem pielgrzymim w dłoni. 

(fragment książki)

Książka Franciszki Roubo to bez wątpienia ciekawa pozycja o charakterze przede wszystkim teologicznym, głównie ze względu na źródło jej inspiracji, którą jest twórczość Jana Pawła II. Autorka podejmuje w niej kwestie i stawia pytania, dotyczące „rodzicielstwa duchowego”, które mają również swoje odzwierciedlenie w pedagogice, psychologii i innych naukach społecznych. W tych dyscyplinach wiele problemów z obszaru antropologii, dotyczących „społecznej natury człowieka”, ale też „niedokończonej natury człowieka”, cały czas wymaga podjęcia. Nie bez powodu mówi się, że „człowiekiem się rodzimy i człowiekiem się stajemy”. Nasza „społeczna i niedokończona natura”, oznacza właśnie szczególną wrażliwość na relacje z innymi osobami, które nazywamy rodzicami, bez których nie możemy się stać samymi sobą. Również w psychologii tak „gorącym tematem” jest psychologiczne rodzicielstwo, a w neurologii podkreśla się znaczenie relacji emocjonalnych dla tworzenia połączeń nerwowych w strukturach korowych. „Rodzicielstwo duchowe”, jako książka i jako problem, jest więc, mówiąc słowami Jana Pawła II, „darem danym, jak też i zadanym” nie tylko osobom duchownym, ale też psychologom, pedagogom, opiekunom, wychowawcom, a przede wszystkim rodzicom.

Ludzie wierzący wiedzą dobrze jaką siłę dał nam św. Jan Paweł II; wytyczył Polakom drogę i sam konsekwentnie nią kroczył – bez względu na okoliczności, mody, czy zawirowania polityczne. Bodaj najważniejsze nauki, wprost nieocenione i ogromnie przydatne także dzisiaj, w czasach „roztrzaskanego lustra”, przekazał nam Ojciec Święty podczas dwóch pielgrzymek w 1991 r. – czerwcowej i sierpniowej (ŚDM). Ta książka przypomina owo nauczanie – słowem i obrazem.