Jazda - Andrzej Mateusz Silski

W „Atelier” zawarła najnow­sze wiersze, ale i starsze opowiadania. Jeszcze nigdy pisząc nie była tak szczera, za wzór mając tę osiemdziesięciolatkę z anegdoty, która zakłada fioletowy kapelusz, bo kto jej zabroni? W życiu dokonuje coraz lepszych wyborów, otacza się tylko ludźmi, którzy jej dobrze życzą lub wnoszą coś dobrego. Bardzo ceni poczucie humoru i stara się, żeby rozświetlało ono jej twórczość. Maluje, pisze, sadzi drzewa i nadal wierzy, że nasz gatunek, jakimś cudem, przetrwa na tym nieprawdopodobnym zjawisku, jakim jest Niebies­ka Planeta. Póki co stara się iść lekkim krokiem drogą w swoim Raju, chroniąc oczy przed mrokiem. Wciąż ciekawa życia, nieobojętna, niestrudzona poszukiwaczka piękna. Nonkonformistka.

O doświadczeniach mistycznych, i w ogóle religijnych, myślimy i mówimy językiem świętej Teresy od Jezusa. Jej najbardziej znany wiersz: Vivo sin vivir en mí (Żyję, już w sobie nie żyjąc) stał się streszczeniem tego, co ma nam do przekazania duchowość mistyczna. Tymczasem – być może ku zaskoczeniu niejednego czytelnika tego tomiku – Autorka pozostawiła więcej utworów poetyckich, a ich tematyka i stylistyka jest bardzo bogata. Po raz pierwszy mamy przed sobą opublikowany po polsku osobno – a nie jako część Dzieł, w ich ostatnim, trzecim tomie – korpus wierszy Świętej: trzydzieści jeden utworów uznawanych za autentyczne, spośród prawdopodobnie wielu więcej, które się nie zachowały.