KSIĄŻKI

Autorzy drugiego, poszerzonego wydania tej książki ponownie przekraczają progi willi Starego Grunwaldu, by wydobyć z rodzinnej pamięci i archiwów obraz dawnego życia ich fascynujących mieszkańców. Indywidualne historie domów układają się w spójny przedwojenny, okupacyjny i powojenny portret dzielnicy.

Na tej Górze to zwięzłe i mistrzowskie wprowadzenie do modlitwy w tradycji karmelitańskiej. W kilku krótkich rozdziałach ta głęboka książka mówi wszystko. 

Michael Hesemann prowadzi czytelnika śladami historycznego Jezusa Chrystusa, ani na chwilę nie tracąc z oczu Jego misji, która dała początek chrześcijaństwu. Książka pozwala nam na poznanie tzw. „Piątej Ewangelii”, której nie stanowią słowa, lecz miejsca, w których przebywał i nauczał Chrystus. „Na tropie Jezusa z Nazaretu. Ziemia Zbawiciela” to również bogate źródło wiedzy na temat starożytnego Izraela, jego topografii, obyczajów żydowskich oraz życia codziennego jego mieszkańców. Liczne cytaty z Biblii pozwalają nam się przekonać, że relacje Ewangelistów znajdują potwierdzenie w śladach archeologicznych, które przetrwały do dziś. Jednocześnie lektura publikacji jest fascynująca, a momentami zaskakująca. 

Ta książka ma być zachętą do odwiedzenia miejsc, w których działał Jezus, nie jest natomiast przewodnikiem w dosłownym tego słowa znaczeniu. 

Życie ks. Dolindo Ruotolo było naznaczone cierpieniem. Doświadczył skrajnej nędzy, przemocy fizycznej, upokorzenia, choroby, zrujnowania życiowych planów i reputacji. Mimo to w jego tekstach próżno szukać narzekania czy boleści. Wręcz przeciwnie są pełne ufności i pokoju. Widać w nich niezachwianą pewność, że cokolwiek, by się działo, człowiek jest bezpieczny w Bożych rękach. Jak się tego nauczyć?
Książka stanowi garść refleksji niezwykłego kapłana z Neapolu o tym, jak powinniśmy podchodzić do trudności, niepowodzeń, cierpienia, które nas spotykają w życiu. Podążając za jego wskazówkami, możemy odnaleźć ten sam spokój i tę samą pewność wiary.

Książka niezwykle aktualna, opierająca się na dokumentach z rosyjskich archiwów, zadaje kłam najnowszej propagandzie historycznej Putina, która powiela stalinowskie fałszerstwa, a której ostrze skierowane jest głównie przeciwko Polsce.

Przewodnik duszpasterza stanowi doskonałą pomoc dla każdej parafii, w której nabożeństwo nowenny do Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest żywe, oraz tych, w których nabożeństwo ma być wkrótce założone.

Oddaj się w opiekę Matki Bożej Pompejańskiej przez odprawienie nabożeństwa, którego autorem jest sam bł. Bartolo Longo!

Oddaj się w opiekę Matki Bożej Pompejańskiej przez odprawienie nabożeństwa, którego autorem jest sam bł. Bartolo Longo!

„Triumf literatury polskiej. Swoją nową powieścią Wiesław Helak przywraca jej wielkość, bezpowrotnie – zdawałoby się – utraconą wraz z odejściem w przeszłość Sienkiewicza i Reymonta, Żeromskiego i Orzeszkowej. Do tej ostatniej pisarz nawiązuje wprost tytułem swojej książki, najprostszym z możliwych, a przecież mówiącym wszystko – „Nad Zbruczem”. Odnalazł w niej Helak czysty, wręcz krystaliczny ton polszczyzny, stylistyką wywodzący się od Jana Kochanowskiego i Biblii Jakuba Wujka. Ewangeliczna nuta pobrzmiewa tu zresztą co i rusz; jeśli ktoś nie wiedział, co to jest literatura katolicka i czym być może w najwspanialszych swoich porywach, to teraz już wie. Wiesław Helak opowiada o Polsce, której nie było, która istniała jedynie w pamięci i w snach naszych przodków, a której bronili przed rosyjską, a później sowiecką przemocą, przed terrorem germanizacji, ale i wynarodowieniem, do czego zachęcał trzeci z zaborców – austriacki, może najbardziej podstępny. Opowiada o determinacji i heroizmie tych, o których Zygmunt Krasiński przedwcześnie, ale jednak proroczo napisał, że zniknęli z powierzchni ziemi i wielkie milczenie jest po nich. Otóż, Helak milczenie to przerywa. Nieprzypadkowo sytuując fabułę swej powieści u stóp Okopów Świętej Trójcy. W trakcie lektury „Nad Zbruczem” nie natrafimy na choćby jeden fałszywy ton. Zgodnie z dewizą ojca Konstantego, bohatera powieści podporządkowana jest ona dwu zasadom: harmonii i piękna. Dobro nazywane jest tu po imieniu, podobnie jak zło; o żadnych relatywizmach czy względach poprawnościowych nie ma mowy. Kto to powiedział? „Jestem Polakiem – więc mam obowiązki polskie; są one tym większe i tym silniej się do nich poczuwam, im wyższy przedstawiam typ człowieka”. No więc, „Nad Zbruczem” jest książką o dążeniach do osiągnięcia możliwie najwyższego stopnia człowieczeństwa. Na drodze tej Konstanty upada, lecz podnosi się, ponosi klęski, by w rezultacie zwyciężyć, dokonuje błędnych wyborów, ale potrafi winy te odkupić. Od lat nie odezwał się w naszej literaturze tak donośny głos”.

Nadberezyńcy to najwybitniejsze dzieło Czarnyszewicza. Epicka, na poły awanturnicza, na poły romansowa opowieść o dramatycznych losach mieszkańców polskich zaścianków na ziemiach położonych między Berezyną a Dnieprem w latach 1911-1920. Jedna z najważniejszych i najpiękniejszych powieści polskich.

W obliczu duchowego kryzysu, upadku wartości oraz zagrożeń autor zadaje odważne pytania o przyszłość naszej cywilizacji. Analizuje, jak nihilizm, sekularyzm i nowe ideologie podkopują chrześcijańskie fundamenty, na których budowane były wielkie kultury, i prowadzą nas w stronę przepaści oraz nowego barbarzyństwa. To nie tylko diagnoza naszych czasów, lecz także wezwanie do odnowy duchowej i moralnej – zanim będzie za późno.

Czy zalew mrożących krew w żyłach informacji to efekt naszego dostępu do internetu? Wielkie wulkany budzą się na nowo, trzęsienia ziemi niszczą całe miasta. Szaleją tornada i tsunami, zmienia się klimat. Zaczynają się wędrówki ludów, nienormalność staje się normą. Fanatyzm i terroryzm pukają do naszych drzwi. Polityka staje się domeną szaleńców, ekonomia rujnuje całe narody.

Niebo wciąż nas ostrzega. To objawienia, głosy proroków, wizje końca świata, łzy i krew na obrazach. Liczone w tysiącach, jednym głosem zapowiadają czasy ciemności. Są niepokojąco spójne i logiczne.

Nadzieja aż po horyzont jest opowieścią o ludziach, których spotkała wojna. Nic o wojnie nie wiedzą, nie chcą wojny i się jej boją. Nagle, w jednej chwili, zmusza ich ona do pozostawienia całego znanego świata i wyruszenia w nieznane...

Nadzieja aż po horyzont to opowieść o wojennym piekle na ziemi, jakie tylko ludzie mogą ludziom stworzyć. Ale to także – a może przede wszystkim – napisana sugestywnym, przepięknym językiem opowieść o wędrówce i miłości, dzięki której, wydaje nam się, że wszystko tracimy, a jednak – tak wiele zyskujemy.

Książka ta powstała po części z powodu stulecia odzyskania niepodległości, po części dlatego, że dobrych ilustracji nie godzi się trzymać w szufladzie, trochę dla przypomnienia sobie własnych korzeni, a trochę dla żartu. Czy jest to podręcznik historii albo odkrywanie sensacji ubiegłego wieku? Raczej nie. Ale jeśli macie ochotę zagłębić się w klimaty sprzed stu laty, posłuchajcie gawędy, jak to z tymi rozbiorami było. Pomogą w tym obrazy Piotra Fąfrowicza i okraszone dowcipem komentarze niezrównanego Leszka Mazana.

Ostatnie siedemdziesiąt lat udowadnia, że Polska może istnieć bez Kresów, ale polska dusza mocno straciła na tej separacji.

Po rynkowym sukcesie trylogii; Ostatnich lat polskiego Lwowa, Ostatnich lat polskiego Wilna i Ostatnich lat polskich Kresów oddajemy do Państwa rąk tom poświęcony ośrodkom polskości, które pozostały poza granicami II Rzeczypospolitej. Znajdą tu Państwo egzotykę, wielkie miłości, skandale, celebrytów, a nawet walkę wywiadów.

Znani popularyzatorzy historii Sławomir Koper i Tomasz Stańczyk udowadniają po raz kolejny, że magię miejsc, urodę przyrody, słynną otwartość mieszkańców i legendę Kresów można przełożyć na język zrozumiały dla współczesnego pokolenia.

Krystyna Szayna-Dec, posługując się znakomitą polszczyzną i opierając się tylko na faktach, napisała biografię, którą czyta się jak powieść awanturniczą. Nic dziwnego, taki bowiem był żywot tego wielkiego Polaka z wyboru.

Najkrótszą drogą to książka opisująca dzieje 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej widzianej oczyma jej twórcy i dowódcy. Zawiera ona szczegółowe informacje na temat powstawania oddziału, szkolenia żołnierzy oraz planowanego udziału w bitwach. Ważną jej część stanowi opis desantu żołnierzy do Holandii i udziału w operacji „Market-Garden”. Tytuł książki nawiązuje do hasła polskiej jednostki w Wielkiej Brytanii, której żołnierze do Polski pragnęli dostać się właśnie „najkrótszą drogą”.